یادی از فروغ فرخزاد

یادی از فروغ فرخزاد ، بانوی بزرگ شعر معاصر ، همان بزرگ زنی که اشعارش وجدان عام بشری بود!

فروغ فرخزاد به سال 1313 در تهران متولد شد و در ۲۴ بهمن ۱۳۴۵ در سن ۳۲ سالگی بر اثر تصادف اتومبیل بدرود حیات گفت. جسد او در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.
فروغ با مجموعه‌های «اسیر»، «دیوار» و «عصیان» در قالب شعر نیمایی کار خود را آغاز کرد. او پس از آن به فیلم سازی روی آورد و در این راه با ابراهیم گلستان نویسنده و فیلمساز سرشناس ایرانی همکاری کرد . این کار سبب تحول بسیاری در فروغ و زمینه ساز انتشار مجموعه های بزرگ « تولدی دیگر » و ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» شد تا فروغ به عنوان یکی از بزرگان شعر ایران لقب گیرد .

اشعاری برگزیده از فروغ فرخزاد:

اگر به خانه من آمدي براي من اي مهربان چراغ
بيار
و يك دريچه كه از آن
به ازدحام كوچه ي خوشبخت بنگرم

ادامه نوشته

قلم به دست درپشت درخت کهن سال « دل روشن تاریکی»

قلم به دست درپشت درخت کهن سال « دل روشن تاریکی»

در جنگل بلوط ، تاریکی دزدکی سرک می کشید تا ببیند روشنی باگل ها چه می کند که خوابشان نمی گیرد؛ با چشمه هاچگونه تا می کند که ماهیان خطر بیرون آمدن ازآب رابه جان می خرند. با تمام توان خود درآغوش روشنی می پرند. چرا ساز کهنه اما بی غبار آب، همیشه برای روشنی می زند؟ چراشبنم فقط فرش ورود روشنی میشود وخروس هرطلوع مژدگانی آمدنش را می دهد؟...

ادامه نوشته

ورده‌ سه‌رنجێك له شه‌رحی ديواني نالي

سه‌ردێڕی وتار :  

           ورده‌ سه‌رنجێك له شه‌رحی ديواني نالي .

              نووسه‌ر :       ئه‌میر شه‌ریف پوور

                                    ساڵی89

 کورته(چه‌کيده):

 شاعێر ئه‌گه‌ر به‌ سه‌ر زمانی ئه‌ده‌بی خۆییدا زاڵ بێ ، مه‌به‌ستی خۆي به‌شاراوه‌یی ڕاده‌گه‌ێنێ و  وردبوونه‌وه‌ له‌ شێعر و مه‌به‌سته‌کانی پێویست تره‌ .

مامۆستا نالی ، له‌و که‌ڵه‌ شاعیرانه‌یه‌ که‌  له‌ شێعردا بۆ ده‌ربڕینی مانا و مه‌به‌ستی جۆراوجۆر به‌ زمان و وشه کایه‌ی زۆری کردوه‌ . هه‌ر ئه‌مه‌ش ده‌بێته‌ هۆێک، بۆ لێکۆڵینه‌وه‌ له‌سه‌ر بابه‌ت و مه‌به‌سته‌کانی‌و ، شه‌رح و شڕۆڤه‌ی شێعره‌کانی، وه‌رددانه‌وه‌ێکی زیاتری ده‌وێ.

 لێره‌دا به‌ خوێندنه‌وه‌ێکی نوێوه‌ سه‌رنج ده‌ده‌ینه‌ هه‌ڵه‌گری و شڕۆڤه‌ی دیوانی مامۆستانالی ،له‌لایه‌ن مه‌لاعه‌بدولکه‌ریم ی مودرریس وفاتێح عه‌بدولکه‌ریمه‌وه‌. چوونکه‌ ده‌ڵێن : « هه‌ر ده‌قێ که‌ مرۆڤ نووسیبێتی، مانا و مه‌به‌ستێکی هه‌یه‌ که‌ مه‌به‌ستی‌بیر و زه‌ینی نووسه‌ر بوه‌ و، دۆزینه‌وه‌ی قه‌ست و نیازی دانه‌ر ، هه‌رچی بێ کارێکی دژوار و نه‌گونجاو نییه‌.» [1]

ادامه نوشته

زبان کردی و گویش های آن (زبان شناسنامه هویت ملتهاست )

 
هر ملتی در جهان ابتدا بر اساس زبانش شناخته شده است ملت بدون زبان ، بدون هویت نیز می باشد .  هه ژار مكریانی  می گوید : اجتماعی كه فاقد زبان و فرهنگ است زیر گام های ملل دیگر له خواهد شد . هر ملتی كه خواستار زبان و ادبیات خویش باشد ملتی زنده محسوب می شود ملت زنده نیز در صورت فقدان آزادی و گرفتاری در بند و اسارت ، از خطر نابودی رسته است . برای ملتی چون ما پاسداری از زبان كردی خویش ، جمع آوری لغات و اصطلاحات كردی ، فولكولر كردی و آموزش زبان كردی تنها وسیله زنده نگه داشتن ملت كرد  است نباید فراموش كرد كه یك ملت زنده تنها با زبان ملی خویش زنده خواهد ماند .

ادامه نوشته

غزلی زیبا از ماموستا وه فایی

نیگارا ئه ی به غه مزه ئا فه تی دل چاوی بیمارت       

  ئه مان سه ر تا قه ده م سوتام له دوری نوری دیدارت

ده سا روحمی وه فادارم به حالی دادو هاوارم       

  که وه ک بولبول دلی زارم ده نالی بو گولی زارت

سه رم ناوی ئه گه ر نه یخه م به حه لقه ی په ر چه م و چاوت

 دلم ناوی ئه گه ر نه یکه م به فیدیه ی چاوی عه ییارت    

  ئه سیری زولفی خاوی توم  شه هیدی ره مزی چاوی تو  

  ئه من گیراوی داوی توم  به صه د جی دل بریندارت     

  شه هیدی نازی توم و داغداری باغه بان ئه ی گول     

   له دوری تو بنالم ؟یاله سه ر بیدادی ئه غیارت ؟  

  ئه من نه مدیوه هیندو باغه بانی باغی جه نه ت بی

به شیرینی چ دلکیشه ؟ بنازم  خالی روخسارت   

   ئه گه ر گول بی ئه گه ر غونچه له ب و زاری شه که ر بارت 

   "وه فایی " دور له وه صلی  تو وه  پابه ندی ته لیسمیکه        

   له سه ر گه نجی جه مالت که و ته داوی زولفی ره شمالت 

دنیای رنگارنگ من

            می گویند خورشید طلایی رنگ است ؛ اما من نمی دانم طلایی چه رنگی است .
می گویند جنگل و علفزار ، مزرعه و باغ همه سبز رنگ است ؛ اما به راستی ، سبز یعنی چه رنگی ؟
می گویند دریا آبی است ، گلها رنگارنگند ، آبی ، سرخ ، بنفش ، صورتی و سپید ؛ اما من هنوز معنی رنگها را نمی دانم ...!
            من نمی توانم رنگها را ببینم .همه می گویند نقاشی های من مانند نقاشی های تو رنگارنگ است .
من ساقه درختان را قهوه ای ، برگهای آن را سبز ، میوه های آن را رنگی و گلها را رنگارنگ می کشم .
در خاطر من رنگ تداعی دیگری دارد .
            من سبزی و طراوت را در عشق ، سپیدی و روشنی را در صداقت ، سرخی و صورتی را در تلاش و ایثار و آبی را در مهر و دوستی می بینم .
            گر چه فقط یک رنگ را دیده ام و آن رنگ سیاه است ؛ اما شادمانم که در این سیاهی بی پایان ، دنیای رنگارنگی دارم .

  قسمتی از نامه ی یک جوان نابینا

بيستم مهر ماه روز بزرگداشت حافظ (لسان الغيب)

روز بزرگداشت عقاب بلند پرواز همه ی آسمان های اندیشگی در کاینات شعر فارسی مبارک و فرخنده باد !

کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست
در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیست
چون چشم تو دل می‌برد از گوشه نشینا
همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست
روی تو مگر آینه لطف الهیست
حقا که چنین است و در این روی و ریا نیست
نرگس طلبد شیوه چشم تو زهی چشم
مسکین خبرش از سر و در دیده حیا نیست
از بهر خدا زلف مپیرای که ما را
شب نیست که صد عربده با باد صبا نیست
بازآی که بی روی تو ای شمع دل افروز
در بزم حریفان اثر نور و صفا نیست
تیمار غریبان اثر ذکر جمیل است
جانا مگر این قاعده در شهر شما نیست
دی می‌شد و گفتم صنما عهد به جای آر
گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست
گر پیر مغان مرشد من شد چه تفاوت
در هیچ سری نیست که سری ز خدا نیست
عاشق چه کند گر نکشد بار ملامت
با هیچ دلاور سپر تیر قضا نیست
در صومعه زاهد و در خلوت صوفی
جز گوشه ابروی تو محراب دعا نیست
ای چنگ فروبرده به خون دل حافظ
فکرت مگر از غیرت قرآن و خدا نیست

سياست در شعر سعدي

سعدی شیرازی ( 606- 690 ه. ق) در دوره‌ای پای به عرصه‌ی حیات نهاد، که ایران زمین از هر سو عرصه‌ی تاخت و تاز نیروهای ویران‌گرحیات اجتماعی قرار گرفته بود. از سوی غرب صلیبیان حکومت در حال زوال سلجوقیان را هر چه بیش‌تر به سوی نابودی می‌کشاندند. از سوی شرق مغولان از کشته‌ها پشته می‌ساختند، و از درون نیز، امیران و حاکمان محلی با باج و خراج و در گیری‌های خون‌بار داخلی، عرصه‌ی زیست اجتماعی را به جهنمی سوزان تبدیل کرده بودند. سعدی از زمانه‌ی خویش چنین یاد می‌کند:

ای محمد گر قیامت می برآری سر زخاک/ سر برآور وین قیامت در میان خلق بین

زینهار از دور گیتی و انقلاب روزگار/ در خیال کس نیامد کانچنان گردد چنین

ادامه نوشته

بزرگداشت فرمانروای ملک سخن

« _{هفت كشور نمي كنند امروز                              بي مقالات سعدي، انجمني} »

 خداوندگار سخن، شيخ مشرف الدين مصلح بن عبدالله سعدي شيرازي ، در بدو ايام جواني و در ميان آشوب روزگار و تاخت و تاز مغولان ، براي اتمام تحصيلات ، راه بغداد در پيش گرفت و در نظاميه به تحصيل مشغول گرديد ؛ ناگاه از اين امر منصرف گرديد و به جهان گردي پرداخت . سعدي در سفر 35 ساله ي خويش با آداب و رسوم ، فرهنگها و عقايد ساكنان سرزمينها ي مختلف آشنايي يافت و تجربياتي فراوان كسب نمود . پس از بازگشت از سفر دور و دراز خود بوستان را در ده باب در سال 655 و گلستان را در هشت باب در سال 656 هجري به دوستداران و علاقه مندان خود هديه نمود ؛ باب جديدي از معرفت را به روي جهانيان گشود و آثارش چراغي تابان در مسير رسيدن به كمال و فضيلت گرديد .

آثار سعدي مانند دنياي رنگارنگي است كه در آن همه ي صفات برجسته و كليّه ي مضمون هاي اخلاقي ، اجتماعي و ... ديده مي شود ؛ متناسب با هر ذوق و سليقه و سنّي است و فرد با مراجعه ي به آنها خشنود و راضي مي گردد ؛ مگر رياكاران و كوته بينان كه از آن بهره اي نبرده و با خواسته هاي دروني خويش در تضاد مي يابند .

هر چه از بزرگي و عظمت سعدي بگوييم، باز هم كم گفته ايم . به حق كه اگر امثال و حكم آن شيخ فرزانه را از زبان و ادب فارسي بگيريم ، ناقص و نارسا خواهد شد ؛ به مانند گفته هاي شكسپير در ادبيّات مردم انگلستان است ، كه اگر از ادبيات آن ملّت گرفته شود، مطالب چنداني بر جاي نخواهد ماند . شيخ بزرگوار ما براي هر مكان و زمان و هر مطلب و موضوع ، سخناني بسيار شيوا و رسا بيان فرموده اند كه ديگر بهتر از آن نخواهد بود و عمل به آنها فرد را از هر نظر كامل و وارسته خواهدساخت . پس بياييد شيخ بزرگ شيراز را بهتر بشناسيم و فرموده هايش را بيشتر به كار ببنديم ؛ باشد كه كردار و گفتارمان عين صواب باشد.

10 نكته ي نغز از شيخ بزرگوار شيراز با ترجمه ي كردي و رسم الخط  آن زبان براي استفاده ي علاقه مندان به « زبان و ادب كردي»

 1.  آنكه را سخاوت است ، به شجاعت حاجت نيست .

(ئه‌و که‌سه‌ی وا به‌خشێنه‌ره‌، پێداویستی به‌ ئازایی نیه‌ )

 2. احمق را ستايش خوش آيد ؛ چون لاشه كه در كعبش دمي ، فربه نمايد

(نه‌فام پیاهه‌ڵخوێندنی پێ خوشه‌ ؛ وه‌کوو که‌لاک فوو له‌ ‌قولاپه‌ی کرابێ و قه‌ڵه‌و بنوێنێ )

 3. اي مردان بكوشيد يا جامه ي زنان بپوشيد.

(ئه‌ی پیاوان تێکۆشن یا جلووبه‌رگی ژنان بپۆشن )

 4.  بپرس هر چه نداني كه ذلّ پرسيدن                 دليل راه تو باشد ، به عزّ دانايي

(پرسیار بکه‌ ئه‌وه‌ی نازانی که‌ کوڵۆڵی پرسیارکردن ، رێ نیشانده‌ری تۆیه‌ بۆ سه‌ربه‌رزی زانین)

 5.  بسا نام نيكوي پنجاه سال        كه يك نام زشتش كند پايمال

(چ زۆره‌ نێوی چاکه‌ی په‌نجاساڵه‌ که‌ کرده‌وه‌یه‌کی نا‌‌حه‌ز بیفه‌وتێنێ)

 6.  تا نداني كه سخن عين صواب است مگوي        وآنچه داني كه نه نيكوش جواب است مگوي

(‌ تا تێنه‌گه‌یشتی که‌ وته‌ دروست و چاکه‌ ، باسی مه‌که‌ ؛ ئه‌گه‌ر ده‌یشزانی وڵامێکی باشی نیه‌ باسی مه‌که‌)

 7.  چون درآيد به از تويي به سخن              گرچه نيك داني اعتراض مكن

(گه‌رکه‌سێ باشتر له‌تۆ هاته‌ وته‌ ، ئه‌گه‌رچی باشترت زانی لی مه‌گره‌ ره‌خنه‌)

 8. ترا خواهند پرسيد ، كه عملت چيست . نگويند پدرت كيست ؟

(لێت پرسیار ده‌که‌ن ، کرده‌وه‌ت چیه‌؛ پرسیارت ناکه‌ن بابی تۆ کێیه‌؟)

 9. تو نيز اگر بخفتي ، به از آنكه در پوستين خلق افتي .

(تۆیش ئه‌گه‌ر بنووی ، چاکتره‌ له‌وه‌ی له‌ که‌وڵی خه‌ڵکی بکه‌ویت)

 10. جور استاد به ز مهر پدر .

(چه‌رمه‌سه‌رێی مامۆستا له‌ خۆشه‌ویستی باب چاکتره‌)

 

هه‌ڵه‌بجه

هه‌ڵه‌بجه
یادی کاره‌ساتی دڵته‌زێنی هه‌ڵه‌بجه به‌رز راده‌گرین تا هه‌موو دنیا بزانێ که کورد له پێناو بوونی خۆیدا چ ژینۆسایدێکی به سه رهاتووه
هه‌ڵه‌بجه سه‌مبولی خۆراگری و قاره‌مانیه ! پیرۆزترین وشه‌یه ، شای وشه‌کانه ؛ به قه‌د مێژوو شایه‌نی خه‌ڵات و سه‌رکه‌وتنه ! 
« ئه ی شاره‌که‌ی گلێنه‌ی چاو / بزه‌ی لێوی هه‌ڵقرچاوم »
 « چوارده‌ی مانگ بوو/ له‌سه‌رگۆیژه‌ ، با قه‌ڵه‌مه‌که‌ی فڕاندم / که‌دۆزیمه‌وه‌وپێم نووسی / پۆل پۆل فڕین وشه‌کانم / پانزه‌ی مانگ بوو/ وه‌ختێ گرتمه‌وه‌و پێم نووسی / بوون به ماسی شێعره‌کانم / شانزه‌ی مانگ بوو/ ئاخ شانزه‌ی مانگ! / که شاره‌زوور قه‌ڵه‌مه‌که‌ی لێ وه‌رگرتم / وه‌ختێ دایمه‌وه بنووسم / وه‌ک هه‌ڵه‌بجه / وشک بووبوون په‌نجه‌کانم »               

     شێرکو بێکه‌س   

جشن اسفندگان يا جشن والنتاين

این روزها در شهرهای مختلف شاهد فعالیت گروهی از دوستداران فرهنگ ایران برای مقابله با روز والنتاین در ایران و زنده کردن جشن اسفندگان به جای آن هستیم؛ شما این فعالیت ها را چگونه ارزیابی می کنید؟

به نظر من کارِ گروهی برای زنده کردن جشن ها و آیین های کهن بسیار ارزشمند است اما در این مورد که اشاره کردید باید یادآوری کنم که این شبکه که خود را "کارگروه" نامیده است، از یکی دو سال پیش برنامه های خود را در سراسر کشور پیگیری می کند و برخی از جوانان علاقه مند به فرهنگ ایران و هویت ملی نیز تنها با هدف زنده نگه داشتن آیین های ایرانی با این جریان همسو شده اند. این کارگروه هدف خود را مقابله با جشن ولنتاین به عنوان یک جشن غربی بیان می کند که در سال های اخیر، گروه هایی از جوانان به آن توجه نشان می دهند. اما به نظر می رسد که برای دست یافتن به این هدف، خواسته یا ناخواسته دست به تحریف جشن اسفندگان زده اند. 

ادامه نوشته

شعر و شاعران عرب و منوچهری : (قسمت چهارم )

منوچهری در پنداشت خود از فرهنگ عرب به عنوان نمونه ای دلخواه بیش از هر چیز شیفته بلاغت بر اعجاز قرآن و اعجاز گونه های شعر عرب بود و بسیاری از اشعار و افکار و عادات آنان را در شعر خود داخل کرده است . اخذ مضمون او از شاعران عرب به اندازه ای است که گاه برخی از سروده های وی ترجمه گونه ای از شاعران عرب است .                     

برای مثال ابی المحجن ثقفی گفته است :

اذا مت فاد فنی الی خلل کرمه                     تروی عظامی بعد موتی عروقها

و لا تدفننی فی الفلاه فاننی                       اخاف اذ امت ان لا اذوقها

ادامه نوشته

شب یلدا

 شب یلدا

شب یَلدا یا شب چلّه بلندترین شب سال در نیم‌کره شمالی زمین است. این شب به زمان غروب آفتاب از ۳۰ آذر تا طلوع آفتاب در ۱ دی اطلاق می‌شود، که برابر با ۲۱ دسامبر یا ۲۲ دسامبر است. ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام آن را مبارک می‌دارند و این شب را جشن می‎گیرند.

این شب در نیم‌کره شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن شب به بعد طول روز بیشتر و طول شب کوتاه‌تر می‌شود.

ایرانیان باستان با این باور که فردای شب یلدا با دمیدن خورشید، روزها بلندتر می‎شوند و تابش نور ایزدی افزونی می‌یابد، آخر پاییز و اول زمستان را شب زایش مهر یا زایش خورشید می‌خواندند و برای آن جشن بزرگی بر پا می‌کردند.

ادامه نوشته

آب حیات یا اکسیر حیات

آب حیات یا اکسیر حیات، آب یا معجونی افسانه‌ای است که بعضی آن را شفابخش و بعضی از افسانه‌ها نیز آن را مایعی نامیدند که مرگ انسان را به تأخیر می‌اندازد. اما اکثر افسانه‌ها آب حیات را مایع جاویدساز می‌نامند. این مایع در مکانی وجود دارد که آن را ظلمات می‌نامند. در افسانه‌ها آمده که خضر نبی به همراه ذوالقرنین سال‌ها در ظلمات به دنبال آب حیات گشت. خضر به آب دست پیدا کرد و از آن نوشید و جاویدان گشت. اما هنگامی که ذوالقرنین خواست از آب حیات بنوشد، ناگهان چشمه ناپدید شد و دیگر نتوانست آن را بیابد. بعضی ذوالقرنین را اسکندر مقدونی و برخی دیگر او را همان کوروش کبیر دانسته‌اند.

تشبیه و تصویرهای شعری و آفرینش های ادبی منوچهری(قسمت دوم )

 

از دیگر  منابع تصویری و تشبیهی در شعر منوچهری شغل ها و حرفه های اجتماعی است. که از منابع پر بسامد نسبت به تصویرسازی با حروف و علوم و کتابت در شعر منوچهری به حساب می آید. اما نکته ی قابل توجه این است که در کل طبقه ی عامه و فرودستان چندان نمود و انعکاس ندارد و تشبیهات زرینه ای و سیمینه ای بیشتر نمود دارد. در بیت ذیل در وصف ممدوح می گوید :                                                                                                                     

گاه صراف و گه بزاز و هرگز کس ندید       رایگان زر صیرفی و رایگان دیبا بزاز                                     

در ابیات دیگر به بعضی از مشاغل و حرفه های عامه مردم اشاره دارد :

چو سندان آهنگران گشته یخ                     چو آهنگران ابر مازندران

برآید به زیر آن تگرگ از هوا                         چنان پتک پولاد آهنگران

ززاغان بر نوژگویی که هست                       کلاه سیه بر سر خواهران

چنان کارگاه سمرقند گشت                       زمین از در بلخ تا خاوران

ادامه نوشته

حافظ را بیشتر بشناسیم

حافظ، لسان الغيب

خواجه شمس الدين محمد شيرازي، شاعر و حافظ قرآن، متخلص به حافظ و معروف لسان الغيب از بزرگترين شاعران غزلسراي ايران و جهان به شمار مي‏رود. جزئيات زندگي حافظ همچون بسياري ديگر از بزرگان شعر و عرفان در پس پرده‏اي از ابهام قرار دارد. بنابر مستند ترين اقوال درباره حافظ ـ يعني مقدمه دوست و همنشين محمد گلندام بر ديوان وي ـ حافظ به سبب اشتغال مداوم به قرائت قرآن و اوراد و اذكار و تتبع و مطالعه در دواوين شعر، مجالي براي جمع و تدوين غزلياتش تا آخر عمر به دست نياورد.

وجود اين امر شايد انگيزه طرح سؤالي مهم باشد كه چرا حافظ و بسياري ديگر از بزرگان شعر و عرفان ما نسبت به ثبت جزئيات زندگي و اهتمام به امور روزمره خود اين همه بي‏اعتنا و بي توجه بوده‏اند؟

ادامه نوشته

ضرب المثل

ضرب المثل

کوبايي :::: دروغگو زودترازانسان لنگ, زمين مي‌خورد.

كوبايي :‌::: كسي‌كه‌بادمي‌كارد، طوفان‌درو‌مي‌كند.     

مالايايي :‌::: هركجالاشه‌است، لاشه‌خوارهم‌است.

مالايايي :::: ‌خفتگان، طعمه‌افرادبيدارند.

سرخپوستي :::: اگرچاهي براي ديگران بکني, چاهي هم براي خودت خواهي‌کند.

سرخپوستي :::: زحمت ودردسردرپي‌گناه مي‌آيد، همچنان‌كه‌تب به‌دنبال سرماخوردگي‌مي‌آيد.

مصري :::: انسان مي تواند بدون دوستان زندگي کند ولي بدون همسايگان نمي‌تواند.

مصري :::: انسان بنده احسان است.

يوگسلاوي :::: جنايتکار ازسايه خود مي‌ترسد.

سوئدي :::: مهرميهن پاک ترين عشق‌ها است.

هلندي :::: كسي‌كه به‌عنوان‌دوست‌نمي‌تواندبه شمانيكي‌كند، ممكن است‌به عنوان دشمن به شماشربرساند.

هلندي :::: ‌اسبهاي‌ما دريك اصطبل‌نمي‌توانند‌بمانند.‌( آبمان دريك جوي نمي‌رود.)

هلندي :‌::: كسي‌كه‌سرش‌طاس‌است، شانه‌پيدا‌مي‌كند.

هلندي :::: اگر پول داشته باشي, دوست هم خواهي‌داشت.

هلندي :::: تاريکي وشب, مادران تفکرند.

هندي :::: مانند علما بنويس ومانند توده حرف بزن.

ايتاليايي :::: ‌وقتي بچه‌هاكوچكند، مايه دردسرند ووقتي‌بزرگ مي‌شوند، دل رابه‌درد‌مي‌آورند.

امريکايي :::: وقتي که بادوستانت دعوا مي‌کني, خواهي فهميد چقدرازاسرارت باخبرند.

آراژانتيني :::: محبت بچه مانندآب درغربال است.

سوئيسي :::: ‌تاجر بي پول مثل دهقان بي زمين است.

اسکاتلندي :::: گره رابازبانت طوري مزن که نتوان بادندان گشود.

ادامه نوشته

سخنان بزرگان

سخنان بزرگان

رومن رولان :

خوشبختی دراین است که حدود همه چیز را بشناسیم وبه آن احترام بگذاریم.

پلوتارک :

هرچه کمتر آرزو داشته باشید, محرومیت های شما کمتراست.

کارلایل :          

تجربه بهترین درس زندگی است, اما افسوس که برای آن باید بهای گرانی پرداخت.

ادامه ي مطلب را كليك كنيد

ادامه نوشته

نامه ها

 ن ا م ه

1. قسمتهايي از نامه ي شادي آور گريان ، چارلي چاپلين ،  به دخترش

 2. قسمتهایی ازنامه ي خدا حافظی « گابریل گارسیا مارکز » به دوستانش

 

«قسمتهايي از نامه ي شادي آور گريان ،  چارلي چاپلين ،  به دخترش»

دخترم ، من زماني دراز در سيرك زيسته ام و هميشه و هر لحظه براي بند بازاني كه بر روي ريسماني بس نازك و لرزنده راه مي رفتند ، نگران بوده ام .

امّا  اين حقيقت را بگويم كه مردم برروي زمين استوار و گسترده بيشتر از بندبازان ريسمان نااستوار سقوط مي كنند .

جرالدين،پدرت با تو حرف مي زند . شايد شبي درخشش گرانبها ترين الماس اين جهان تو را فريب دهد ، آن شب است كه اين الماس ، آن ريسمان نااستوار زير پاي تو خواهد بود و سقوط تو حتمي است . روزي كه چهره ي يك اشراف زاده ي بي بند و بار تو را بفريبد ، آن روز است كه بند بازي ناشي خواهي بود . بند بازان ناشي هميشه سقوط مي كنند . از اين رو دل به زر و زيور مبند . بزرگترين الماس اين جهان آفتاب است كه خوشبختانه بر گردن همه مي درخشد .

گاه و بيگاه با مترو و اتوبوس شهر را بگرد و مردم را نگاه كن ، زنان بيوه و كودكان يتيم را بشناس دست كم روزي يك بار بگو : من هم از آنها هستم ؛ تو واقعاً يكي از آنها هستي نه بيشتر .

هنر قبل از آنكه دو بال براي پرواز به انسان بدهد ،اغلب دو پاي او را مي شكند . وقتي به مرحله اي رسيدي كه خود را برتر از تماشاگران خويش بداني همان لحظه تئاتر را ترك كن و با تاكسي خود را به حومه ي پاريس برسان .

دخترم ، هيچ كس و هيچ چيز ديگر را در اين جهان نمي توان يافت كه شايسته ي آن باشد كه دختري ناخن پاي خود را به خاطر آن عريان كند . برهنگي بيماري عصر ماست ؛ به گمان من ، تن تو بايد مال كسي باشد كه روحش را براي تو عريان كرده است.

دخترم جرالدين ، براي تو حرف بسيار دارم ولي با اين آخرين پيام نامه را پايان مي بخشم : « انسان باش ، پاكدل و يكدل ؛ زيرا كه گرسنه بودن ،  صدقه گرفتن و در فقر مردن هزار بار قابل تحمّل تر از پست و بي عاطفه بودن است .»

         «قسمتهایی ازنامه ي خدا حافظی « گابریل گارسیا مارکز » به دوستانش »

نفرینم را بر یخ می نویسم

اگر خداوند برای لحظه ای فرموش می کرد که من عروسکی کهنه ام و تکّه ی کوچکی زندگی به من ارزانی می داشت ، احتمالاً همه ی آنچه را که به فکرم می رسید نمی گفتم ؛ بلکه به همه ی چیزهایی که می گفتم ، فکر می کردم . ارج همه چیز در نظر من ، نه در ارزش آنها ، که در معنایی است که دارند . کمتر می خوابیدم و بیشتر رؤیا می دیدم ؛ چون می دانستم هر دقیقه که چشممان را بر هم می گذاریم ، شصت ثانیه  نور را از دست می دهیم. هنگامی که دیگران می ایستادند ، راه می رفتم و هنگامی که دیگران می خوابیدند بیدار می ماندم . هنگامی که دیگران صحبت می کردند، گوش می دادم و از خوردن یک بستنی شکلاتی چه حظّی که نمی بردم . اگر خداوند تکّه ای زندگی به من ارزانی می داشت ، قبایی ساده می پوشیدم ، سخت به خورشید چشم می دوختم و نه تنها جسمم که روحم را عریان می کردم . خدایا ، اگر دل در سینه ام همچنان می تپيد ، نفرتم را بر یخ  می نوشتم و طلوع آفتاب را انتظار می کشیدم . خدایا ، اگر تکّه ای زندگی می داشتم ، نمی گذاشتم حتّی یک روز بگذرد بی آنکه به مردمی که دوستشان دارم ، نگویم که دوستشان دارم ؛ به همه ی مردان وزنان می قبولاندم که محبوب من اند ودر کمند عشق زندگی می کردم . به انسانها نشان می دادم که چه در اشتباه اند که گمان می برند ، وقتی پیر شدند دیگر نمی توانند عاشق باشند؛ نمی دانند زمانی پیر می شوند که دیگر نتوانند عاشق باشند . به هر کودکی دو بال می دادم امّا رهایش می کردم تا خود پرواز را بیاموزد . به سالخوردگان یاد می دادم که مرگ نه با سالخوردگی که با فراموشی سر می رسد . آه انسانها ، از شما چه بسیار چیزها که آموخته ام ؛ من دریافته ام که وقتی طفل نوزاد برای اولین بار با مشت کوچکش انگشت پدر را می فشارد او را برای همیشه به دام   می اندازد؛ دریافته ام که یک انسان فقط هنگامی حق دارد به انسانی دیگر از بالا به پایین بنگرد که ناگزیر باشد اورا یاری دهد تا روی پای خود بایستد.